El ஒழிப்பு இயக்கம் இது 2006 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் தொடங்கி விரைவாக சர்வதேச அளவில் பரவியது. அடிமைத்தனத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவர முதன்முதலில் வாதிட்ட நாடுகள் ஐரோப்பிய சக்திகள், குறிப்பாக கிரேட் பிரிட்டன், அடிமை வர்த்தகத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தன. இந்த இயக்கம் பல்வேறு காரணிகளால் உந்தப்பட்டது, கருத்தியல் மற்றும் மத காரணங்களிலிருந்து அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரக் கருத்தாய்வுகள் வரை. XNUMX மற்றும் XNUMX ஆம் நூற்றாண்டுகளில், ஒழிப்புவாதம் பெரும் ஏற்ற தாழ்வுகளை சந்தித்தது, முக்கியமான சாதனைகளை அடைந்தது, ஆனால் பின்னடைவுகளையும் சந்தித்தது. XNUMX ஆம் நூற்றாண்டு வரைதான் உலகின் பெரும்பகுதியில் அடிமைத்தனத்தை ஒழிக்கும் இயக்கம் ஒழிக்க முடிந்தது. பிரான்ஸைப் பொறுத்தவரை, XNUMX ஆம் ஆண்டு முதல் ஒவ்வொரு ஆண்டும் அடிமை முறை ஒழிப்பு அதிகாரப்பூர்வமாக கொண்டாடப்படுகிறது.
அடிமைத்தனத்திற்கு முதல் எதிர்ப்பு தொடங்கியது அறிவொளி தத்துவவாதிகள், சிந்தனையாளர்கள் விரும்பும் இடம் ஜீன்-ஜாக்ஸ் ரோசியோ அவர்கள் இந்த அமைப்பின் ஒழுக்கக்கேட்டை உயர்த்தினார்கள். 1788 இல், தி நீக்ரோக்களின் நண்பர்கள் சங்கம், இது பிரான்சில் ஒழிப்புவாதத்தின் மிகவும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தொடக்கத்தைக் குறித்தது. அதே நேரத்தில், அதே ஆண்டில், பிரெஞ்சுப் புரட்சி உருவானது மனிதன் மற்றும் குடிமகனின் உரிமைகள் பிரகடனம் 1789 இல். இருப்பினும், இந்த ஆவணம் அனைத்து மனிதர்களுக்கும் சமத்துவத்தை உறுதி செய்வதாகத் தோன்றினாலும், புரட்சியின் ஆரம்ப ஆண்டுகளில் பிரெஞ்சு காலனிகளில் அடிமைத்தனம் நீடித்தது.
இருந்தது சாண்டோ டொமிங்கோவில் கிளர்ச்சி 1791 இல் இது பிரெஞ்சு கொள்கைகளில் மிகவும் தீவிரமான மாற்றத்திற்கு வழிவகுத்தது. பிப்ரவரி 1794 உடன்படிக்கை ஆணையின் கீழ் 4 இல் அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதில் கிளர்ச்சி உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. இருப்பினும், இந்த மாற்றம் நீடிக்கவில்லை. 1802 ஆம் ஆண்டில், நெப்போலியன் போனபார்ட்டின் கீழ், அடிமைத்தனம் மற்றும் அடிமை வர்த்தகம் இரண்டுமே பிரெஞ்சு காலனிகளில் மே 20 ஆம் தேதி அவரது ஆணையின் மூலம் மீண்டும் நிறுவப்பட்டன.
அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதில் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் பங்கு
அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதற்கான பாதையில் பிரெஞ்சுப் புரட்சி முக்கிய பங்கு வகித்தது. அரசியல் நிர்ணய சபை காலனிகளின் அடிமை அமைப்பில் தலையிட வேண்டாம் என்று முதலில் தேர்வு செய்தாலும், காலனிகளில், குறிப்பாக ஹைட்டியில் (முன்னர் சாண்டோ டொமிங்கோ) பதட்டங்கள் 1794 இல் அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதை துரிதப்படுத்தியது.
அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதற்கான பிரான்சின் விருப்பம் அதன் காலனிகளில், குறிப்பாக ஹைட்டியில் அடிமை கிளர்ச்சியால் தூண்டப்பட்டது. இந்த எழுச்சியானது புரட்சிகர அரசாங்கம் தனது காலனித்துவ பிரதேசங்களை கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் அழுத்தத்தின் கீழ் இருந்ததால், ஒழிப்புச் சட்டத்தை இயற்றுவதற்கு வழிவகுத்த முக்கிய தூண்டுதல்களில் ஒன்றாகும்.
மறுசீரமைப்பு மற்றும் உறுதியான ஒழிப்பு
1794 ஆம் ஆண்டு ஒழிப்பால் ஏற்பட்ட முன்னேற்றம் இருந்தபோதிலும், 1802 இல் நெப்போலியன் போனபார்டே, ஒரு ஆணையின் மூலம், அடிமை முறையை மீட்டெடுத்தார். இந்த மாற்றம் சர்க்கரை மற்றும் சாண்டோ டொமிங்கோ போன்ற பிற மதிப்புமிக்க பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் காலனிகளின் மீது பொருளாதாரக் கட்டுப்பாட்டைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளும் விருப்பத்தால் உந்தப்பட்டது, அங்கு பொருளாதாரம் அடிமைத் தொழிலை பெரிதும் சார்ந்துள்ளது.
இந்த மறுசீரமைப்பின் விளைவுகள் குறுகிய காலத்திற்கு சுதந்திரத்தை அனுபவித்த அடிமைகளுக்கு பேரழிவை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் ஹைட்டியில் எதிர்ப்பு தொடர்ந்தது, 1804 இல் நாட்டின் சுதந்திரத்தில் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது, இது ஒரு முக்கியமான மைல்கல்லைக் குறித்தது, ஏனெனில் இது ஒரு சுதந்திர நாடாக இருக்கும் முன்னாள் அடிமைகளால் உருவாக்கப்பட்ட முதல் நாடு.
பிரான்ஸ் மற்றும் பிற நாடுகளில் ஒழிப்புவாதத்தின் மரபு
நெப்போலியனின் கீழ் அடிமைத்தனம் மீண்டும் நிலைநாட்டப்பட்டாலும், அதை ஒழிப்பதற்கான போராட்டம் மங்கவில்லை. 1848 ஆம் ஆண்டில், பிரான்ஸ் விக்டர் ஷால்ச்சர் போன்ற பிரமுகர்களின் தலைமையில் அடிமைத்தனத்தை திட்டவட்டமாக ஒழித்தது, அதன் காலனிகளில் இந்த மனிதாபிமானமற்ற நடைமுறையை அகற்றுவதற்கான ஒரு தீர்க்கமான படியை வழங்கியது.
இந்த இயக்கம் பிரான்சுக்கு மட்டுமே சொந்தமானது அல்ல. பிரிட்டன் மற்றும் ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகளும் அடிமை வர்த்தகத்தை ஒழிப்பதில் பங்கு பெற்றன, இருப்பினும் பல சந்தர்ப்பங்களில் இது தார்மீக மனசாட்சியை விட பொருளாதார லாபத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தின் விளைவாகும்.
ஒழிப்புவாதத்தின் சர்வதேச தாக்கம்
ஒழிப்பு இயக்கம் உலகம் முழுவதும், குறிப்பாக அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பாவில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. பிரேசிலில், 1888 இன் பொற்காலச் சட்டம் அடிமைத்தனத்தின் முடிவைக் குறித்தது, பிரேசிலை அமெரிக்காவின் கடைசி நாடாக ஒழித்தது.. யுனைடெட் ஸ்டேட்ஸில், 1863 இல் ஆபிரகாம் லிங்கனின் விடுதலைப் பிரகடனமும் அதைத் தொடர்ந்து 13 வது திருத்தமும் ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கர்களுக்கான சிவில் உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தில் முக்கியமான மைல்கற்களாகும்.
கரீபியனில், 1804 இல் அடிமை கிளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து அடிமைத்தனத்தை ஒழித்த உலகின் முதல் நாடாக ஹைட்டி ஆனது, அதை சுதந்திரம் மற்றும் எதிர்ப்பின் சின்னமாக நிலைநிறுத்தியது. இது இருந்தபோதிலும், பல நாடுகள் இன்னும் பல ஆண்டுகளாக அடிமைத்தனத்தை தொடர்ந்தன, இறுதியாக 1848 இல் பிரெஞ்சு காலனிகளில் அடிமைத்தனம் ஒழிக்கப்பட்டது.
19 ஆம் நூற்றாண்டு முழுவதும், ஒழிப்புப் போராட்டம் ஒரு உலகளாவிய இயக்கமாக மாறியது, ஐரோப்பாவிலும் அமெரிக்காவிலும் மட்டுமல்ல, பிற காலனித்துவப் பகுதிகளிலும் புதிய சட்டம் வெளிப்பட்டது. அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பது, அடிப்படை மனித உரிமைகளை அங்கீகரிப்பது மற்றும் நவீன அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதற்கான தொடர்ச்சியான போராட்டத்துடன் இன்றுவரை நிலைத்திருக்கும் ஒரு சர்வதேச பாரம்பரியத்தை விட்டுச்சென்றது.
ஒழிப்புவாதம், ஒரு எளிய சீர்திருத்த இயக்கத்தை விட, சமூகங்களை மாற்றியமைத்த ஒரு புரட்சியே அது, பொருளாதாரங்கள் மற்றும் ஒவ்வொரு மனிதனின் உரிமைகளைச் சுற்றி மனிதகுலத்தின் சிந்தனை.
ஐரோப்பாவில் ஒழிப்புவாதத்தின் சவால்கள்
ஐரோப்பாவில், ஒழிப்புவாதம் பல சவால்களை எதிர்கொண்டது, குறிப்பாக பொருளாதாரம் அடிமைத் தொழிலை பெரிதும் நம்பியிருந்த காலனிகளைக் கொண்ட நாடுகளில். பிரிட்டன், ஒழிப்பு இயக்கத்தை வழிநடத்திய போதிலும், அடிமை வர்த்தகத்தில் இருந்து அதிக பயன் பெற்ற நாடுகளில் ஒன்றாகும். என்ற அறிவிப்பு வரை அது இல்லை அடிமை வர்த்தக சட்டம் 1807 ஆம் ஆண்டில் கிரேட் பிரிட்டன் அடிமை வர்த்தகத்தை அதிகாரப்பூர்வமாக ஒழித்தபோது, அடிமைத்தனம் முற்றிலுமாக அகற்றப்படவில்லை என்றாலும், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, 1833 இல். ஸ்பெயினைப் பொறுத்தவரை, காலனித்துவ நலன்களில் இருந்து, குறிப்பாக கியூபாவில், பொருளாதாரம் பெரிதும் சார்ந்து இருந்ததால், ஒழிப்புவாதம் வலுவான எதிர்ப்பைச் சந்தித்தது. அடிமை உழைப்பின் அடிப்படையில் சர்க்கரை உற்பத்தி.
மேலும், ஐரோப்பாவில் ஒழிப்பு இயக்கங்கள் பெரும்பாலும் அறிவொளி மற்றும் பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் இலட்சியங்களால் இயக்கப்பட்டன, இது அனைத்து மனிதர்களுக்கும் சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவத்தை வாதிட்டது. பழைய கண்டத்தில் வர்த்தகம் மற்றும் அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதற்கான போராட்டத்தை நிலைநிறுத்துவதில் கருவியாக இருந்த தத்துவவாதிகள், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் மதத் தலைவர்கள் மத்தியில் இந்தக் கருத்துக்கள் எதிரொலிக்கத் தொடங்கின.
இந்த சிந்தனையாளர்களில் பலருக்கு, ஒழிப்பு என்பது மனித உரிமைகள் பற்றிய கேள்வி மட்டுமல்ல, தோற்றம் அல்லது தோல் நிறத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் மனித கண்ணியத்தை மதிக்கும் ஒரு புதிய உலக ஒழுங்கை நோக்கி முன்னேறுவதும் ஆகும்.
ஒரு நவீன கண்ணோட்டம்: தற்போதைய அரசியலில் ஒழிப்புவாதத்தின் தாக்கம்
ஒழிப்புவாதத்தின் மரபு இன்றைய அரசியல் மற்றும் சமூக விவாதங்களில் பொருத்தமானதாகவே உள்ளது. பல நாடுகளில், வரலாற்று இழப்பீடு, சிறுபான்மை உரிமைகளை அங்கீகரிப்பது மற்றும் இன பாகுபாட்டிற்கு எதிரான போராட்டம் பற்றிய விவாதங்கள் 18 மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுகளின் ஒழிப்புக் கொள்கைகளில் உறுதியாக வேரூன்றியுள்ளன.
ஒவ்வொரு ஆண்டும் மே 10 அன்று அடிமைத்தனத்தை ஒழிப்பதைக் கொண்டாடும் பிரான்ஸ் போன்ற நாடுகள், தங்கள் சமகால சமுதாயத்தில் அடிமைத்தனம் மற்றும் காலனித்துவத்தின் நீடித்த விளைவுகளைப் பற்றி தொடர்ந்து பிரதிபலிக்கின்றன. அதேபோல, அமெரிக்காவில் சமூக எழுச்சிகளும் இயக்கத்தைச் சுற்றியே சுழல்கின்றன பிளாக் லைவ்ஸ் மேட்டர் சமத்துவத்திற்கான போராட்டம் மற்றும் பாகுபாடுகளின் முடிவு முன்னேற்றம் அடைந்தாலும் இன்னும் முடிவடையவில்லை என்பதை அவை நினைவூட்டுகின்றன.
ஒழிப்புவாதம், ஒரு இயக்கமாக, அடிமைத்தனத்தின் முடிவை விட அதிகமாக உள்ளடக்கியது; இது மனிதகுலத்தின் தார்மீக, அரசியல் மற்றும் சமூக சிந்தனையை மாற்றியமைக்கும் ஒரு சித்தாந்தமாக மாறியது, மேலும் உலகம் முழுவதும் சுதந்திரம் மற்றும் மனித உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தின் கலங்கரை விளக்கமாகத் தொடர்கிறது.
இன்று, ஒழிப்புவாதத்தின் சாதனைகள் மட்டுமல்ல, அடிமைத்தனத்தின் நுகத்தடியின் கீழ் மில்லியன் கணக்கான மக்கள் செய்த தியாகங்களையும், அவர்களின் சுதந்திரத்திற்காக போராடியவர்களால் அவர்களின் எதிர்ப்பை எதிரொலித்து, கொள்கைகளின் அடித்தளத்தை அமைத்ததையும் நினைவில் கொள்வது அவசியம். நமது தற்போதைய சமூகங்களை வழிநடத்தும் சமத்துவம்.